Dentysta dla Dzieci Tybetu – Dolanji 2009
Na początku był nieśmiały pomysł. Rozmowy z żoną, plany. Następnie rozmowy z Joanną Nieciecką i Anną Szymoszyn z Fundacji Nyatri. Później poznałem Natalię Bieniaszewską, też z Fundacji, która okazała się świetną organizatorką, osobą niezłomną w załatwianiu mnóstwa spraw, pisaniu, telefonowaniu, wysyłaniu itd. Zatem bardzo szybko sprawy zaczęły posuwać się naprzód. Nazwa akcji, opis na stronie Fundacji i mojej, lista potencjalnych sponsorów, setki telefonów, pism, próśb, teksty do gazet, Radio Merkury, Nowy Gabinet Stomatologiczny i DENTOnet.pl jako patroni medialni, raz drobiazg w TVP – kolejne etapy mijały, a my z przerażeniem patrzyliśmy, jak mija czas, a nam wciąż brakuje pieniędzy na zakup wszystkich niezbędnych materiałów.
Jednak „Rodzice Serca” nie zawiedli. To oni, jako pierwsi, zaczęli wpłacać drobne kwoty na rzecz akcji. Potem przyłączyła się Inicjatywa „Trójmiasto dla Tybetu”, która przekazała nam dochód z koncertu charytatywnego w Gdyni. Następnie wspomogli nas fryzjerzy z warszawskiego salonu Paula&Alexandro. Do pomocy zgłosił się mój kolega, lekarz dentysta Jacek Pawłowski, i zadeklarował chęć wyjazdu. Byłem szczęśliwy.
Później akcja rozkręciła się na całego – wpłacali Darczyńcy z kraju i z zagranicy, małe i większe firmy, przyjaciele praktykujący Jundrung Bon, a ci, którzy nie mogli nas weprzeć finansowo, wspierali rzeczowo i duchowo.
Rozwijaliśmy skrzydła. Bilety zostały zakupione, wizy wyrobione, szczepienia ochronne zrobione w zalecanym terminie. Wyruszyliśmy: Poznań – Warszawa (pociąg), Warszawa – Helsinki (samolot), Helsinki – Delhi (samolot), Delhi – Solan (autobus De Lux), Solan – Dolanji (taxi).
Pierwszym wielkim zaskoczeniem okazał się gabinet, w którym mieliśmy pracować. Poza tym, że z sufitu spadała farba, panował spory bałagan i było brudno, to właściwie warunki do pracy były bardzo dobre. Na początku powyrzucaliśmy wszystkie przeterminowane leki i materiały. Później poukładaliśmy to wszystko, co było na miejscu, i wreszcie rozpakowaliśmy nasze cuda: unit przenośny, skaler, plomby, płukanki, pasty, nitki dentystyczne, rękawiczki, materiały dydaktyczne i setki drobnych, choć ważnych przedmiocików. Dzieci, na naszą prośbę, wykonały rysunki, które powiesiliśmy na ścianach, co znacznie umiliło wnętrze. Poprosiliśmy także Shareba i Tsewanga, żeby napisali po tybetańsku „Welcome to the dental paradise J”, i powiesiliśmy ten uroczy napis na drzwiach.
Już tego samego dnia zaczęli przybywać pierwsi pacjenci z klasztoru Menri. Nazajutrz ruszyliśmy pełną parą i pracowaliśmy od rana do wieczora, z przerwą na obiad. Przyjęliśmy 70 osób. Byli to głównie mali mnisi oraz ludzie z okolicznych wiosek. W sierocińcu Bon Children’s Home udało się wszystko dogadać i zorganizować kolejność przychodzenia dzieci. Zaczęliśmy od najmłodszych i tak po kolei, klasami, aż po najstarsze. Wielkim wsparciem była dla nas Karma Dolma z Bon Children’s Home, która doskonale sterowała ruchem w gabinecie, wpisywała często do kart to, czego nie zrozumieliśmy, pilnowała porządku w poczekalni i w gabinecie. Szczerze mówiąc, z porządkiem nie było najmniejszego problemu. Dzieciaki są po prostu świetne, grzeczne, miłe, otwarte i bardzo, ale to bardzo wytrzymałe. Po kilku dniach udało nam się opanować podstawowe zwroty (fonetycznie): Ka Dang (otwórz buzię), Ka Tsum (zamknij buzię), Ma juk (wypluj) i oczywiście przewspaniałe Tashi Delek – pozdrowienie, które jest z pewnością najczęściej słyszanym wyrażeniem w Dolanji. Wspaniałe! Proszę, wyobraźcie sobie maluchy składające w geście powitalnym rączki i mówiące Tashi Delek! Dla mnie – poezja. Z biegiem czasu system przyjmowania pacjentów, sprzątania, wpisywania do dokumentacji, sterylizacji itd. opanowaliśmy, śmiem twierdzić, do perfekcji. Oczywiście bez Karmy Dolmy, Youngdrung Wosera, Tsewanga i Sharepa byśmy zginęli, ale… udało się!
Przyjęliśmy 481 pacjentów. Niektórzy przychodzili więcej niż raz, więc w sumie było to 568 wizyt. Mieliśmy niewiele czasu (4 tygodnie), ale biorąc pod uwagę wytrzymałość i posłuszeństwo pacjentów, przyzwoity sprzęt oraz, generalnie rzecz ujmując, nie taki zły stan jam ustnych, jakiego się spodziewałem, udało nam się zrobić badanie dentystyczne wszystkim dzieciom. Ponadto wykonaliśmy oczyszczanie złogów nazębnych (kamień, osad), lakowanie bruzd zębów trzonowych stałych, impregnację ubytków w zębach mlecznych, plombowanie ubytków glasjonomerami oraz kompozytami, ekstrakcje zębów nienadających się do leczenia, a także zębów ewidentnie nieprawidłowo położonych u wszystkich dzieci z Bon Children’s Home oraz u większości małych mieszkańców klasztoru. Przyjęliśmy również wielu pacjentów z okolicznych wsi, a nawet 3 osoby z miasta Solan.
Głównym problemem był kamień nazębny, zła higiena jamy ustnej oraz ubytki. Mimo to większość dzieci miała nie więcej niż jeden ubytek. Sporadycznie pojawiały się osoby z kilkoma „dziurami”. Dość częste są wady zgryzu, głównie stłoczenia oraz braki zawiązków zębów stałych. Generalnie jednak uśmiech dzieci wygląda całkiem ładnie. Przy okazji zauważyliśmy dość częste problemy z bakteryjnym i grzybiczym zapaleniem skóry, dodatkowo katar oraz kaszel, czasem niedosłuch. Dzieci są bardzo wytrzymałe na ból. Stosowaliśmy znieczulenia, ale głównie do ekstrakcji. Nawet najgłębsze ubytki udawało się opracować i leczyć „na żywca”. Nawet jeśli dziecko odczuwało ból, to świetnie sobie z nim radziło. Niezwykle rzadko zdarzało się, że ktoś się bał lub popłakiwał. Maluchy obdarzyły nas wielkim zaufaniem i były bardzo otwarte.
Atmosfera na miejscu była bardzo gościnna, wręcz serdeczna, i to zarówno ze strony osób z Bon Children’s Home, jak i z klasztoru oraz „naszego” Bon Healthcare Centre, któremu szefował Paljor. Początkowa nieśmiałość szybko zmieniła się w otwartość i serdeczność. To także zasługa Joanny Niecieckiej, Ani Szymoszyn oraz Krzysztofa Kędzierskiego. W pierwszym tygodniu, kiedy nie pracowaliśmy w gabinecie, dzięki Ani i Joannie poznaliśmy cudownego Kelsanga Dhondupa z Bon Children’s Home, samego guru – Jego Świątobliwość Opata Klasztoru Menri, oraz kilka innych ważnych osobistości. Wszędzie przyjmowano nas z wielką serdecznością i dobrą herbatą. Najprzyjemniejszy był jednak, oczywiście, kontakt z dziećmi. To niezwykle ciepłe, wesołe i sympatyczne istoty. Czy mieliśmy do czynienia z pięciolatkami, czy z osiemnastolatkami, zawsze szybko znajdowaliśmy wspólny język, i to nie tylko angielski. Oczywiście problem komunikacyjny często się pojawia. Znajomość angielskiego u poszczególnych dzieci jest bardzo różna, ale jeśli się chce i kiedy dzieci są w grupce (a właściwie zawsze są), to można się z powodzeniem porozumieć, i to na całkiem różne tematy.
Nie sposób w kilku zdaniach zrelacjonować cały nasz pobyt i pracę. Mam jednak nadzieję, że choć troszkę udało mi się przybliżyć atmosferę panującą w Dolanji. Mam też nadzieję, że DENTOnet.pl będzie patronował projektowi „Dentysta dla dzieci Tybetu 2010”. Już rozpoczynamy zbiórkę pieniędzy na zakup autoklawu, którego bardzo brakowało na miejscu.
Pozdrawiam serdecznie
Bartek Niedziółka
www.doktorbart.pl
NYATRI – FUNDACJA POMOCY DZIECIOM TYBETU
ul. Warszawska 31 m. 21, 61-113 Poznań,
www.nyatri.org
e-mail;
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
; www.nyatri.org
Rachunek bankowy: PKO BP S.A. Oddział 6 w Warszawie
Nr konta: 57 1020 1068 0000 1502 0083 5330